Ziekenhuis perikelen

IK ben bij de internist geweest vandaag voor mijn diabetes. Nu is mijn suiker helemaal van slag sinds mijn nierverwijdering. Nu kan dat heel goed met elkaar te maken hebben, maar dan wel dat er ergens een ontsteking zit te woekeren. IK ben van de 7.1 naar de 9.4 gegaan en das gewoon een hele hoge stijging. IK zit elke dag tussen de 15 en 24 en dat zijn echt hyper waardes. IK heb er dan ook echt last van. Ik ben extreem moe, ik slaap en dut de hele dag. Mijn voeten doen waanzinnig veel pijn van de neuropathie.Ik krijg hier dan nu ook een hoge dosis tramatol voor die ik moet slikken als ik veel pijn heb. Hoop dat het wat doet want de pijn is echt niet te harder en ben het behoorlijk zat.
Ook zat er een grote rode plek op mijn hiel. Ik had daarvoor de huisarts al laten komen, want plekken op je voeten en diabetes is geen sinecure. Mijn huisarts dacht aan een doorlig plek, maar het zit op een plek waar ik nooit op lig, simpelweg omdat ik niet op mijn linkerzij kan liggen. Maar het was goed dat ik naar de internist toe ging dan kon hij het verder bepalen. Nou dok Max schrok er erg van en wilde met de grootste spoed een afspraak bij de vaat chirurg. Nou daar kan ik dinsdag terecht dus dan echt snel. Dr. Max denkt, mede door de hoge suikerwaarde dat er misschien binnenin mijn voet er zich een bot ontsteking aan het rommelen is, en dat is iets wat je niet wilt, das een levensgevaarlijke ontsteking met diabetes. Geen goede berichten dus. Snel naar huis want mijn arts uit het LUMC zou ook nog bellen.

Ik was nog niet koud binnen of Dr.Erik hing aan de bel. Hij is de professor die mijn nier verwijderd heeft. Het is nog steeds niet goed. Ik blijf dezelfde klachten houden, veel pijn in mijn lies waarvoor ik het mijn been moet strekken omdat het anders te veel pijn doet. Gezien de klachten die aanhouden, mijn hoge suikerwaardes, mijn voet, en de rest samen bekeken wilde hij toch een volledige scan maken om te zien of er in het operatie gebied toch nog wat na te rommelen zit na dat abces dat ik heb gehad als gevolg van een ernstige complicatie. Gelukkig was hij zelf zo lief om voor te stellen dat dit wel in Delft kan en hij zou overleggen met mijn eigen uro of zij het weer overnam, mits er complicaties zijn. Nu dat vond ik prima want LUMC is toch bijna anderhalf uur rijden. Maar ja door onze telefonische afspraken kan hij mij natuurlijk niet zien, vandaar dat we het nu zo oplossen. Iedereen tevreden.

Wat heb ik verder nog te kletsen, eens even denken. Tja, Loge is weer naar huis Ze had de afspraak in UMC Gent. Daar hebben ze de nodige doorverwijzingen gekregen en het gaat inmiddels een stuk beter met haar. Gelukkig maar!

Morgen komen ze een passing doen met de Permobil. Daar kijk ik echt naar uit. Paulus van Permobil komt weer eens langs, en ik zie mijn WMO meneer ook weer eens een keer. Mijn eerste rolstoel was een Permobil en dat was echt een geweldige stoel. Maar na 10 jaar was hij echt versleten. En na de Permobil kreeg ik van Welzorg geen nieuwe. Ik werd opgezadeld met een Alex. Hij zal in het begin best lekker naar ik kan er niet mee naar buiten, het rijden in deze stoel doet zon pijn dat ik in 2 jaar nog maar 260 km heb gereden. Nou das natuurlijk echt weinig. Ik wil met de hondjes naar buiten, weer eens naar het dorp, met mijn vriendinnen wandelen met de honden, weer naar het strand en daar een lekker rondje maken. Gewoon simpele dingen die gezonde mensen ook doen, daar kijk ik toch zo naar uit! Helemaal naar de zomervakantie. De Permobil kan helemaal plat liggen en dat zou kunnen beteken dat ik er lekker mee in de zon kan liggen zonder pijn te hebben. Lieve lezers, ik kan jullie niet vertellen hoeveel zin ik daar ik heb. Maar eerst morgen de passing maar eens afwachten. Ik zal zorgen dat er foto’s gemaakt worden.

Zaterdag gaan we lekker eten met onze vrienden. Ze wonen ook in HvH maar we zien onze vrienden die ver wonen vaker dan hen. Druk met het gezin en dan schieten onze avondjes er wel eens bij in. We gaan heerlijk eten bij de Japanner hier in de Hoek, en die is zo geweldig dat ik er echt naar uit kijk. Zondag doen we helemaal niets en maandag komen ze voor de omgevingsbesturing. Dan kan ik met een klein computertje het hele huis bedienen. Ik krijg ook een draadloos telefoon station waarmee ik met bluetooth handsfree kan bellen door het hele huis. Lekker makkelijk als de telefoon gaan en ik ben net ff in de keuken dan kan ik toch opnemen.

Er gebeurd dus genoeg in mijn leventje. Ik duik weer lekker in mn boek, want daar kom ik haast niet aan toe.

Liefs As

Advertenties

Andre Rieu, SEH en doodmoe

Afgelopen zaterdagavond zaten we bij Andre Rieu in de ZiggoDome. Ik was enigszins terughoudend omdat het niet echt mijn muziek was, maar Thom wilde er heel erg graag naar toe. We hadden mooie rolstoel plaatsen waarvan je alles duidelijk kon overzien. IK heb foto’s maar ff geen idee meer hoe ik die moet toevoegen. Ze staan wel op FB. We konden Andre en zijn orkest bijna aanraken want ze stonden vlak bij ons bij binnenkomst. Zo leuk. De hoempa muziek trok mij niet echt, maar de sfeer in de zaal was echt te gek. Mensen danste en walste erop los. Er was een hele wals groep bij, professioneel dansers en er ontbraken geen handbewogen en zelfs elektrische rolstoelen niet in dit gezelschap. Echt heel leuk omdat zo naast je te hebben dansen. Ook was er nog een heel doedelzak orkest en dat was best mooi. Maar het allermooiste vond in de tenoren met Nessundorma en de opera zangeressen met verschillende schitterende Aria’s. Zo mooi, het kwam rechtstreeks in mijn hart binnen en heb de tranen laten stromen. Het was dus best een hele gezellige avond. Het was sowieso al fijn om eens een avondje met mijn husbund weg te zijn want dat gebeurd niet zo vaak. Genoten dus!

Zondag dacht ik lekker in mn ligstoel verder te kunnen in mn boek maar dat was helaas een utopie. Loge was alles behalve lekker en na een hele nacht overgeven en veel koorts wilde ze toch graag naar de dokter. Ze had het idee dat ze van het antibraak middel alleen maar zieker werd, en mijn dok had gezegd dan naar de HAP (huisartsenpost) te gaan. De arts op de HAP schrok zich een hoedje van hoe mager Loge is. Ze is van zichzelf al tenger, maar 42 kg is erg mager. Ze wist niet wat ze moest doen dus werden we doorverwezen naar een internist in het ziekenhuis dus op naar de SEH. Daarbij moesten we ook nog eens alles doen met het rolstoel vervoer omdat Thom op maandag een cursus had en veel moest leren daarvoor. Minimaal 4 uur achter de computer wat werd geregistreerd, vandaar dat we het rolstoelbusje nodig hadden. Nu is dat voor mij best link omdat ik er altijd wel een luxatie aan overhou omdat de bussen zo beroerd zijn en de chauffeurs nog erger.De heenweg was een ramp. Maar goed we moesten van Naalwijk naar Delft en zo geschiedde. We hadden zelfs de zelfde verpleger sla de vorige keer. Na een paar buisjes bloed was het wachten op de internist. Wat een sympathieke gast was dat zeg, Nog vrij jong denk ik, maar hij luisterde, maakte notities en stelde berichtte vragen. Dit zorgde ervoor dat Loge vertrouwen in hem had. We hebben verschillende scenorioos doorgelopen. Maar een 15 min later was hij terug. Na overleg met de MDL(maag,darm,lever)dok, hadden ze besloten haar niet op te nemen, Alle bloedwaarde waren goed, ze was niet uitgedroogd, bloed was goed, hemolieten en elektrolyten echt alles was goed. “Maar de steken in mijn hart dan?” vroeg loge. Haar hartslag schommelde tussen de 39 en 48 dus best erg laag. Maar het ritme was goed. De afweging was nu opnemen met grote kans op ziekenhuis infecties, er was geen aanwijzing voor het refeeding syndroom, en daarom vond dok het beste dat ze thuis was. Het infuusnaadje werd eruit gehaald en we konden gaan. Wel zij dok dat ze minstens 2 lor per dag moest drinken en de antibraak door moet slikken, en proberen te eten wat ze lekker vond. Eigenlijk hetzelfde advies dan van mijn huisdok. We moesten nog 45 minuten wachten op de rolstoelbus, maar rond 1930 waren we weer thuis.

Ik was afgenaggeld en heb wat gegeten maar ik lag al snel op bed. IK moest gestrekt liggen want mijn heup was geluxeerd, (uit de kom geschoten)

dus deed veel pijn. Lang leve de morfine zou ik zeggen. Vandaag gat het redelijk met loge. Ze drinkt genoeg, leeft op zelfgemaakte kippensoep en appels en smooties. Maar ze heeft al 2 nachten niet gebraakt dus er is een lichtpuntje in de duisternis.

Bij mij komen ze op 23 januari met een pasmodel van een PUMA. Ik kan dan kijken hoe hij rijdt en zit. Ik ben erg benieuwd en ik kijk er naar uit. Kom maar op met die rolstoel.
Ik ben echt doodmoe en ik zit al de hele dag tegen dit blogje aan te hikken maar ik heb het uit mn vingers gelegen. NU ga ik weer verder met mn tv want ik ben te moe om te lezen.

Truste As

Beslommeringen enzo

Na een week is Loge weer terug. Het gaat echt niet goed met haar. Ze heeft geen dorst of honger meer en ze blijft misselijk ondanks verschillende anti braak middelen. Vannacht was ze zo ellendig dat ze me wakker belde om te zeggen dat ze de hele nacht al aan het spugen was en dat ze zich zo beroerd voelde. Ze kwam op haar billen de trap af en kwam bij me op bed zitten waar we samen de Huisartsenpost belden om 0500 uur. Die gaven aan niet veel te kunnen doen midden in de nacht en adviseerden haar, haar eigen huisarts te bellen. Nou zit haar huisarts niet om de hoek, dus we besloten mijn huisarts te bellen, das echt een fijne vent, Maar hij heeft pas een kleine tia gehad dus geen idee of hij weer aan het werk was. Ik heb alles tegen de assistente vertelt en uitgelegd en zij beloofde contact met mij op te nemen. Nu kent ook de assistente mij goed en weet dat ik nooit zomaar om een huisbezoek vraag. Dus rond half 4 stond mijn huisarts voor de deur. Hij luisterde naar het verhaal van Loge en maakte de nodige aantekeningen. Hij had zijn huiswerk gedaan want hij wist alles van wat er de afgelopen tijd is gebeurd. De huisarts controleerde alles zorgvuldig en luisterde aandachtig. Na wat onderzoek zei hij dat bloeddruk, temperatuur en zuurstof gehalte in het bloed en hartslag allemaal goed waren. Hij stelde een ander anti braakmiddel voor dat ik heel goed ken en bij mij werkt het goed. Het zijn zuigtabletjes dus komt niet zoals een pil rechtstreeks in je maag terecht. Nicole mijn hulp gaat het zo halen bij de apotheek en dan maar hopen.(ze krijgt eenmalig een tabletje want de smelttabletten moesten ze bestellen) Loge heeft geen trek in eten maar ze had wel zin in soep, kippensoep. Nicole heeft dat gemaakt vandaag en hopelijk houdt Loge dalijk een kopje soep binnen. Ze moest blijven drinken, het liefst iets met suiker en eten waar ze echt trek in heeft. Loge is erg tevreden over huisarts en helemaal opgelucht dat er nu wel iemand naar haar luisterde. Wel heeft ze inmiddels ook een afspraak in UMC Gent. Huisarts heeft daar toevallig stage gelopen en zei dat dat een goed ziekenhuis was. Ze blijft dus hier tot aan die afspraak over iets meer dan een week en daarna kijken we verder. Er gloort dus een sprookje hoop door (voor loge) donkere duisterheid.. Ik hou jullie op de hoogte.

Het was dus een onrustig nachtje en daardoor ben ik vandaag erg moe. Er komt niets uit mijn vingers dus heb ik mijn favoriete ‘hierhoefiknietbijnatedenken’ zender TLC aangezet. Ik kijk met een half oog, het andere slaapt bijna. We kletsen wat en Nicole en ik drinken een bakkie koffie. Lezen komt er niet van vandaag al schijnt mijn uitgezochte boek Afgesneden van Fitzek erg gruwelijk te zijn, en daar hou ik van! Maar ik kan me er vandaag niet toe zetten,

Verder heb ik altijd problemen met mijn rolstoel die ik sinds 2 jaar heb. Hij zit niet lekker, ik kan er niet in rijden vanwege de slechte vering. Daardoor luxeren er weer gewrichten, wat weer pijn betekent, wat weer betekent dat ik niet met de hondjes naar buiten ga omdat het pijn doet. Tot het veldje voor het huis gaat het wel, maar verder echt niet. Soms, heel soms kom ik op het dorp en dan kom ik echt gebroken terug. Ik zou zo graag weer eens een lange wandeling maken met Truffel en Thom met Budha op de fiets ernaast, maar dat lukt echt niet. Vroeger kwam ik elke week wel op het strand met een hond, maar ook dat gaat niet meer. Ik heb in 2 jaar nog geen 500 km gereden dus dat zegt genoeg. Dus ik had Welzorg gebeld en die zijn vandaag geweest. Conclusie: een andere rolstoel met een voor mijn opgebouwde zitting. De adviseur zou contact opnemen met Rien, mijn WMO meneer en dan zou hij mij morgen bellen voor een afspraak om te passen. Nou goedkeuren gebeurd wel, want mijn WMO meneer kent mij erg goed. Misschien is dat nu een keertje in mijn voordeel. Ik hoop dus dat ik van de zomer in een nieuwe rolstoel onder mijn billen! Wordt vervolgd….

Assiedag

De mensen om mij heen kennen de term Assiedag al jaren en jaren. Zelfs mijn vriendin zegt af en toe ‘ik heb een Assiedag’. Wat is dan een Assiedag?

Een Assiedag is een ‘ik doe wat ik wil dag’. Voor mij is dat binge netflixen of heerlijk lezen en vooral geen werk telefoon. Door de weeks ben ik trouw aan mijn werk maar meestal in het weekend hebben we een Assie weekend. Dit staat voor mij op de planning. Lekker een beetje Netflix of Videoland of gewoon min boek dat ook erg spannend is. Thom moet morgen gewoon werken. De distributie gaat gewoon door. Zondag met Oud & Nieuw zijn gewoon thuis bij de hondjes. Je weet maar nooit hoe het gaat met al dat geknal.

Loge ging 2e kerstdag met N. naar zijn zus voor 2e kerstdag. Daar is ze flauwgevallen en op de huisartsenpost geweest. Die verwees haar naar eigen huisarts die haar vervolgens doorverwees naar SEH en een internist. Uiteindelijk is Loge er weinig mee opgeschoten, behalve dat nu duidelijk is dat ze naar een Academisch ziekenhuis moet voor meer onderzoek. Nu hoop ik dat dat het EMC word dan kan ik in ieder geval regelmatig op bezoek. IK hoop maar dat vriendje N goed voor haar zorgt.

De kerst was erg gezellig. De eerste dag bij mijn ouders, nou die hadden echt hun best gedaan. We hebben genoten. De tweede dag waren we bij mijn schoonzus en zwager waar mijn schoonouders ook waren. Neefjes wilden gourmetten dus dat deden we ook. Het was heerlijk en ook daarvan hebben we genoten. Ik was helemaal afgeranseld 2e kerstavond en veel is er deze week nog niet uit mijn handen gekomen, vandaar de Assiedag.

Weet iemand of er ook boekenbons zijn die ik kan volgen om tips op te doen en leeservaringen kan uitwisselen> Zo ja wil je ajb de link achter laten?

Nou erg veel meer heb ik eigenlijk niet te kleppen. Ik ben erg moe en ik heb erg veel pijn. Die kutpijn, als ik daar eens vanaf mocht komen. Dan nog de zenuwpijn niet meegerekend. IK word er stapel gek van!! Ik wil niet te veel morfine nemen want dalijk heb ik een overdosis. Dat heb ik 1x gehad in het Radboudt. IK had morfine genomen en daar morfine gekregen. Nou dat was zo’n traumatische ervaring dat wil ik nooit meer. Maar ja dat neemt de pijn niet weg. Ik zou er uren over door kunnen gaan maar dat doe ik niet. Ik wil als alles behalve als klager overkomen. IK ben dit blog juist begonnen om tegen familie en vrienden te kunnen zeggen ‘ Kijk maar op mn blog, dan weet je hoe het gaat’. Dus moet ik natuurlijk wel eerlijk zijn over hoe het met mij gaat. Mijn diabetes doet ook raar sinds mn nier eruit is. IK heb alleen maar hypers van boven de 20 of ik knal in 1x terug naar 3. Niet goed natuurlijk, maar ik kan het echt niet helpen.

Kortom ik ben toe aan een Assiedag, wie doet er mee?

 

Liefs As

Loge en andere beslommeringen

Zoals jullie weten hebben we een loge in huis. Het gaat niet zo goed met haar. Op dit moment wachten we op een belletje terug van de huisarts of hij wel of niet komt. Loge is erg misselijk en kan daarom slecht eten. Doordat ze slecht eet valt ze af en dat kan ze er niet bij hebben met een BMI van 15! Ze leeft op het moment een beetje in een cirkel. Ze is misselijk, heeft koorts en buikpijn en ze draait een een beetje rond in een cirkeltje, Ook heeft ze flauwtes en valt ook flauw. Afgelopen zaterdag hebben we al de hele dag oude SEH gezeten en zijn uiteindelijk met een verwijzing voor de Syncope poli weer naar huis getogen. De syncope poli gaat over flauwtes, in de breedste zin van het woord en is onderdeel van cardiologie. We wachten dus ook die afspraak maar af. Ooit heeft loge rode ringen gehad van een teek, en dat ook 3x, dus wie weet komen daar haar klachten wel vanaf. We hopen ook dat we daar een verwijzing voor kunnen krijgen want in Deft zit een Lyme specialist. Ik hoop echt voor loge dat ze de komende kerst bijhaar familie en vriendje kan doorbrengen. Vriendje komt morgen en zondag beslissen ze of ze samen hier thuis blijven of toch de rit aandurven om naar haar familie te gaan, dat wil (bijna) iedereen toch wel.

Kortom ik maak me zorgen om loge al wil loge dat zelf niet. Dan gaat ze zich schuldig voelen, maar dat hoeft helemaal niet. We hebben geen last van haar. Ze kan zich uren vermaken met haar appjes aan vriendje en ze probeert ook elke dag in te loggen voor school. Veel neemt ze niet op en haar hoofd is warrig, maar ze probeert het wel! Soms zitten we samen lekker te lezen of een serie te kijken, maar ook zitten we gezellig te kleppen. Maar het allerbelangrijkste is dat we niet hoeven te kletsen, want dan ga ik weer over mijn eigen grenzen heen en dat wil ik ook weer niet. Het moet niet zo zijn dat loge mij uitput want dan gaan we de verkeerde kant op. Maar gelukkig is dat niet het geval. We vermaken ons goed samen, en hebben het goed samen. Dan is er natuurlijk ook nog manlief. Hij is echt een kanjer want hij vindt het toch allemaal maar goed. Loge en 6 shelties in huis. Ook manlief maakt zich zorgen en hoopt dat het snel beter gaat.  Vanmorgen hebben we uiteindelijk de huisarts gebeld, mijn huisarts om te vragen of ze iets tegen de misselijkheid kan krijgen. In het ziekenhuis wilde ze dit nog doen omdat haar BMI zo laag is, maar er zijn meer wegen die naar Roe leiden. Mijn dok heeft een middel gevonden dat zou moeten werken en wat ze mag hebben met haar BMI. Het wordt vanmiddag bezorgd. IK hoop echt dat het haar gaat helpen. Als ik haar zo zie liggen op de bank onder 5 dekentjes dan breekt echt ons hart, ook dat van manlief…..

Met mij gaat het ook nog steeds niet lekker. Ik blijf zo moet en en ik kan de hele dag wel slapen. Maar goed met kerst ga ik daar doorheen zoals ik al schreef in mijn volgende blogje. Bijkomen doe ik na de feestdag wel weer. De afgelopen dagen kon ik mn ogen echt niet open houden, En als manlief en ik dan eindelijk samen in bed liggen ben ik gewoon te moe om te kletsen. Mijn ogen vallen dicht en ik kan het niet tegenhouden….. Vandaag voel ik me wat fitter. Fit genoeg om me op een blogje te kunnen concentreren en hoop ik dalijk in mijn boek verder te gaan. Ik merk echt dat mijn lijf nog bezig is de zooi van de operatie op te ruimen. Ik heb echt hele erge pijn onderin mijn buik en ook mijn. heup en les doen erg veel pijn. Ik hou dus maar gewoon rust zoals de dok me heeft voorgeschreven.

O, en dan heb ik ook nog de. Welzorg gebeld over mijn elektrische rolstoel. Ik kan er niet helemaal in liggen en hij rijdt buiten ook niet lekker Ik heb in 2 jaar 453 km gereden nog das natuurlijk echt super weinig. IK wil dus graag een rolstoel die aangepast word of een nieuwe rolstoel. Ik wil weer de hondjes kunnen uitlaten, naar het strand kunnen rijden en dat kan nu allemaal niet. Ik was het opeens zat en dat dit kan zo niet langer, en heb de welzorg gebeld. Ze komen 4 januari. Ook mijn omgevingsbesturing is goed gekeurd. IK kijk er naar uit dat ze alles komen instaleren, Toch weer postitief dit jaar nog.

Dit is mijn laatste blogje tot na de kerst. Ik wens jullie allemaal een hele fijne kerst. Geniet ervan met de mensen die je lief zijn!

Liefs As

 

 

 

Overpeinzingen 2017

Wat een jaar is het geweest zeg niet normaal. Ik ben veel ziek geweest en ook onze zomervakantie viel in het water. Wij gaan altijd begin juni, maar laat ik toen net in het ziekenhuis liggen met een flinke Ilius, een darmafsluiting.

Opereren in mijn buik ging niet lukken want het was daar al een slagveld. Toen heb en een slangetje door mijn neus gekregen wat mijn maagzuur moest afvoeren. Ik moet het even goed uitleggen anders snappen jullie er niets van.

Ik heb een breuk zitten bij mijn stoma, Mijn nieuwe blaas is gemaakt van darm en aangesloten op mijn nieren, Daar is in die darm een breuk ontstaan, Een breuk betekent een gat in je darm. Dat gat is bij mijn zo’n 5 cm breed. En bij een Ilius gaat er een stuk van een andere door dat gat heen. Dat doet echt onbeschrijfelijk veel pijn, Ik had echt het idee dat mijn buik in tweeën scheurde, Als ik bleef liggen, heel stil, dat ging het het wel, maar zodra ik ging bewegen ging ik echt door de grond. Door middel van dat slangetje in mijn neus werd het overige maagzuur weggevoerd. Daardoor kwam er weer ruimte in mijn buik waardoor de darm zelf terug kon naar zijn plekje. Gelukkig gebeurde dat want anders hadden ze echt moeten  opereren en aangezien het binnen. in mijn buik een zit  is van litteken weefsel was dit erg gevaarlijk, maar gelukkig was dit niet nodig. Ik heb toen een dag of 10 in het ziekenhuis. Ik moest rustig aan doen, mijn buik niet belasten  en zoveel mogelijk rust nemen.

Na een weekje thuis begon het bij Thom toch te kriebelen en wilde hij toch nog even een weekje weg. Het liefst naar Jan en Jutta onze vrienden in Frankrijk en de fokker van Truffell. Dan zouden we niet met de caravan gaan omdat dat teveel zou hobbelen en schudden. Jan en Jutta hebben een vakantie huisje op hun terrein en daar kon ik in met mijn rolstoel. De meiden hebben de spullen ingepakt en weg waren we. Ik zat met een kussen tegen mn buik aangedrukt om een beetje tegendruk te geven. Verder heb ik mezelf verdoofd met morfine en slaappillen en ik heb tot ver in Frankrijk lekker liggen slapen. Deze week was echt heerlijk. Even niets hoeven, gewoon kunnen rustten in mijn stoel en lekker lezen. Ook met Jan en Jutta is het altijd weer gezellig.

Daarna werd het zomer en heb ik hoofdzakelijk op bed gelegen om te rusten. Ik moest nog een paar onderzoeken waaronder een nier onderzoek. Daaruit bleek dus dat mijn nier overleden was en dat ie er als de donder uit moest omdat hij infecties veroorzaakte. Het was inmiddels september en onze narjaars vakantie stond weer op het spel. Binnen een week was er nog voor onze vakantie een oproep van het LUMC. Gelukkig mochten we nog wel op vakantie maar de dag nadat we thuis kwamen van vakantie op 25 september werd ik gelijk opgenomen. Het nier verhaal kennen jullie dus dat ga ik niet nog eens herhalen.

Het komt er op neer dat ik nu nog steeds aan het herstellen ben van de operatie en dat hakt erin. Ik ben zo vreselijk moe dat is werkelijk niet te beschrijven. Gisteren lag ik lekker in de stoel, loge op de bank, Ik heb nog 1 boek te lezen voor dit jaar van de Hebban Challenge en dat moet makkelijk lukken. Ik heb de hele dag met dat boek voor mijn neus gezeten maar tegen de tijd dat Thom thuis kwam had ik nog maar 20 blz gelezen. De tv stond uit, de radio stond aan dus dat was geen afleiding. Mijn ogen vielen gewoon dicht, Die klote moeheid  nekt me echt. Ik probeer deze week rustig aan de doen wat het is bijna kerst en ik wil naar mijn ouders, en tweede kerstdag naar mijn schoonzus. We hebben er allebei veel zin in dus dat wil ik niet laten verpestten door mijn eeuwige moeheid.  Dus moe of niet, we gaan sowieso weg. Ik zit al weer weken binnen en ik wil echt even weg, even er tussenuit. Gewoon gezellig met familie.

Na al die jaren dat ik al leef met mijn beperkingen ben ik er aardig aan gewend, Mijn rolstoel is goed, daar kan ik redelijk lang ik liggen. Ik mijn dromen loop ik de marathon. Mijn leven is veranderd, heel erg veranderd. Maar toch kan ik zeggen dat ik gelukkig ben. Met Thom, met de hondjes, met mijn familie. Vrienden ben ik genoeg verloren de afgelopen jaren maar er nieuwe vrienden voor in de plaats gekomen, Ook mijn meiden zijn goed waard en zou ik niet willen missen.

Dan hebben we nog het onderdeel pijn. Pijn is een rode draad door mijn leven. Ik heb altijd en elke dag pijn, veel pijn. Natuurlijk de pijn van het luxeren van mijn gewrichten, de pijn in mijn rug en buik. IK gebruik veel morfine en slaapmiddelen om de dag en nacht door te komen. Ook heb ik neuropathie in mijn benen en das de oorzaak van  diabetes. Veel kunnen ze daaraan niet doen. Ik heb er pijnstillers voor die de scherpe randjes weghalen. Ook de morfine haalt de pijn niet weg maar zorgt ervoor dat het dragelijk is. Als ik dat niet zo hebben dan zou ik over de grond kronkelen van ellende. Ook heb ik daarnaast nog morfinepleisters die constant langzaam hun dosis afgeven. Zonder meds zou ik niet kunnen functioneren, hoe graag ik dat ook zou willen.

Maar ondanks alles zie ik de kleine dingen in het leven. Vijf shelties in de grote bench die over elkaar heen liggen te slapen. Truffel die een beetje gek wordt van een loopse Sarah, die daarom in de bench moet blijven. De hondjes brengen zoveel vreugde. Komt nog erbij dat je met een sheltie lekker op schoot kan zitten en ze eindeloos kan aaien wat de hond fijn vind en ik ook. Truf is af en toe een beetje groot, maar zodra ik op ben lig ligt hij naast me. Hahahaha die truffel. we hadden nog iets grappigs van de week.

Thom ging de container buiten zetten, Voorzover niets aan de hand. Totdat we zo’n 2 uur later een hoop geblaf horen. Loge herkende hondje Luca in het geblaf maar we konden haar niet vinden. Toen zieden we in koor : “ze zitten buiten!” EN ja hoor, Thom doet de deur open en ze zaten inderdaad buiten. waren ze achterlangs Thom geschoten toen hij de container buiten zette. Wel goed dat de doggies na een weekje logeren al weten waar ze wonen. Stout natuurlijk van de dogggies, maar we konden niet anders dan lachen om deze actie.

Dit soort dingen maken mijn dag en soms week weer goed.

Het is weer een lang verhaal geworden. Maar steeds komt er weer wat bij en zo is je verhaal heel lang. Gelijk wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iedereen fijne feestdagen te wensen. Geniet er lekker van.

Liefs As

 

 

De tandarts

Vandaag was het, na 2 maanden voor gek lopen zonder tand, tijd om naar de tandarts te gaan voor een nieuwe tand. Nu moet je weten dat dat met EDS een uitdaging in. Kakrn die luxeren, en nekwekwervels die van zn plek worden getrokken door het getrek en geduw aan mijn hoofd. Mijn kaken luxeren omdat ik mijn mond niet zover open kan houden. Maar goed tandarts heeft erg haar best gedaan want de tand is prachtig en je ziet echt geen verschil met de rest van mijn gebit.
Gevolg, ik lig nu languit uitgeteld op mijn ligstoel, met de wazige worden op mijn kaptop. Ik moet dus echt even bijkomen.
Dat ga ik doen met een lekker kopje thee languit in mijn stoel.

Het is inmiddels later in de middag en mijn middag heb ik verslapen. Mijn suiker was torenhoog en ik viel tijdens het eten in slaan Rode vlag: niet goed. Snel maar een hoop eenheden bijgespoten.

Ook loge is is niet lekker en erg moe, dus we zijn een lekker stel bij elkaar.Haar hondjes hebben vanmiddag lekker in de tuin gespeeld zodat de hondjes ook nog een beetje energie kwijt kunnen, en het hele stel slaapt weer.

Dus buiten het bezoek aan de smoelensmid om was het best een relaxt dagje, Morgen middag moeten we naar Rotterdam, want onze vriend is jarig en geeft een borrel, dus lekker even eruit. Het is daar altijd gezellig dus ik verheug me erop. Loge kan mooi bij de hondjes blijven die we allemaal voor die tijd uitlaten zodat ze daar geen omkijken naar heeft,

 

Fijne middag allemaal.

Liefs As