Ik ben terug…

Uitgelicht

Inloggen op mijn ‘oude’ blog lukte niet dus begin ik opnieuw…
Hallo lieve oude en nieuwe lezers. Na een afwezigheid van een aantal jaren begon het toch weer te kriebelen om weer te gaan bloggen. Dus met wat hulp van mijn lieve blogvriendin Melody62 heb ik weer een nieuwe pagina waarin ik jullie weer zal vertellen over het wel en wee van mijn leven. Soms gaat het goed met me en soms ook erg slecht. Gelukkig zijn er mijn honden die me altijd weer opvrolijken.

Advertenties

Bookspot lezersjury en meer..

Hallo lieve lezers,

We zijn weer terug van vakantie. We hebben samen met onze vrienden enorm genoten! Het weer was heerlijk, en de drankjes vloeide rijkelijk. Voor mijn verjaardag had ik een fles roze Gin gehad. Geen idee hoe dat zou smaken. Het eerste drankje roze Gin-Tonic smaakte een beetje zoeter, maar wel lekker. Het was frambozengin zei het etiket op de fles. Nou dat eerste drankje vonden Ireen en ik een beetje vreemd, maar daarna toch wel erg lekker. Aan het einde van de vakantie was de fles leeg!

Echt veel hebben we niet gedaan. We waren allebei erg moe. Normaal gesproken lees ik in de vakantie van 3 weken toch wel een boek of acht. Nou deze vakantie waren dat er nog geen twee! Ik had geen rust in mijn kop. Voor het eerst in elf jaar had ik geen Bultersmekke telefoon bij me om de vakantie gewoon door te werken. Ik heb inmiddels een vervangster en die doet het erg goed, dus ik kon het rustig aan haar overlaten. Maar dat neemt niet wel dat het heel stil was. Geen telefoontjes…. Tegen de tijd dat de vakantie bijna voorbij was, was ik eraan gewend dat die mobiel echt niet meer ging rinkelen. Maar de rust in mijn kop om te lezen had ik ook niet. Ik dommelde telkens weg en mijn concentratie was ver te zoeken. Ik had namelijk al dagen bloed in mijn urinezak en das natuurlijk niet goed. Ik heb nog maar 1 nier en daar ben ik zuinig op. Ik had al weer de nodige nierbekkenontstekingen gehad, dus ik had een stevige antibiotica kuur bij mij. Na vijf dagen bloed als rode wijn te hebben geplast belde ik toch maar even met het LUMC. Wat moet ik doen. Ik had geen pijn, geen koorts en ook geen rillingen. Alleen maar bloed..

4 Juli moet ik naar het LUMC voor een echo van mijn nieren, die afspraak stond al. Waarschijnlijk komt er nu nog een CT bij, want bloed plassen is natuurlijk niet goed. De arts adviseerde mij om nog meer water te drinken dan ik al doe om het flink door te spoelen. Ben ik ff blij dat ik in een zak plas, anders had ik veel op het toilet gezeten ;-).Na zes dagen stopte het bloeden, maar sinds ik thuis ben heb ik alweer een bloedzak gehad. Ik maak me best zorgen, want ik heb nog veel meer klachten die erop wijzen dat mijn ene nier in de problemen zit. Natuurlijk maak ik me zorgen en ben ik ernstig bang dat ik moet gaan dialyseren, dat is mijn grootste angst… Ik blijf echter positief en hoop dat het meevalt, maar een groot deel van mijn gedachtes gingen toch deze kant op in de vakantie.

Gelukkig hebben we verder erg gelachen en genoten met Frans en Ireen en gaan we proberen volgend jaar naar Kroatie te gaan met de caravans. Maar eerst gaan we samen in september nog naar Spanje en daar kijk ik ook naar uit! Maar nu terug aan het werk en eindelijk de tijd om een uitgebreid blogje te tikken.

Ik heb me ook aangemeld voor de Bookspot  Lezersjury

Je kan je daarvoor inschrijven en als je uitgekozen wordt dan wordt er van je verwacht dat de de drie beste uitgekozen boeken leest, daar recensies over schrijft en samen met 25 Nederlanders en 25 Belgen het beste boek uitkiest. Je moet dan ergens heen in NL om erover met elkaar te discusieren en zo wordt dan het beste Bookspot boek uitgekozen. Ik me dus aangemeld voor de lezersjury en ben erg benieuwd. Ik zou het echt supertof vinden om uitgekozen te worden. Zoals jullie weten is lezen mijn grootste hobby en maak ik er ook een beetje werk van, dus hoe leuk zou dat zijn?!

Lieve lezers, jullie zijn weer bijgekletst. Ik ga ook eens even een kijkje nemen bij andere bloggers.

Vrolijke groet,

As

 

 

 

De Hondenmoorden – Jens Henrik Jensen ****

De achterflap:

Niels Oxen, de hoogst onderscheiden soldaat die ooit in het Deense leger gediend heeft, is aan lager wal geraakt. In de hoop zijn innerlijke demonen af te schudden, reist hij af naar het noorden. Daar wil hij zijn kamp opslaan in de bossen en een eenvoudig leven leiden.

Zijn droom verandert in een nachtmerrie als hij opeens beschouwd wordt als hoofdverdachte van de moord op een voormalig ambassadeur. De veiligheidsdienst is opvallend snel na de moord ter plaatse, en voordat Oxen ook maar iets heeft kunnen inbrengen is hij samen met de onorthodoxe agent Margarethe Franck betrokken bij het onderzoek naar een serie mysterieuze moorden. Het verbindende element: opgehangen honden.

Mijn mening:

Wauw wat een boek was dit weer zeg! Ik zeg het maar gelijk, als je niet tegen honden of vrouwen / kinder mishandeling  kan dan moet je dit boek niet lezen. Dat is alvast een waarschuwing vooraf! Absoluut geen boek voor tere zieltjes.

Niels Oxen, verder gewoon Oxen is de hoogst onderscheiden militair die er in de Deense leger is. Hij is zwaar getraumatiseerd door onder andere de Balkan oorlog en de oorlog in Afganistan en heeft daar zwaar PTSS (post traumatisch stresssyndroom) aan over gehouden. Hij leeft met zeven demonen die hem regelmatig ‘s nachts komen pesten.

Hij leeft als zwerver en strijkt neer in het bos op het landgoed van Nordlund Slot, een voormalig machtscentrum, dat hij altijd al eens heeft willen bekeijken.

Als hij gaat kijken naar het slot, staan er bewakers in de tuin, hangt er een opgehangen hond aan de boom en is Hans Otto Corfitzen, een voormalig topdiplomaat en eigenaar van het slot, dood.

Oxen wordt beschuldigd van deze moord, en al snel is de Inlichtingendienst erbij betrokken. Via deze weg komt hij in contact met Margrethe Franck. Er is maar een manier om hiermee weg te komen…

Dan is niets meer wat het lijkt. Het verhaal komt wervelend op gang en er worden veel karakters en plaatsen opgespuwd. Toch is dit allesbehalve storend en heeft – zoals meestal het geval is – alles zijn eigen betekenis. De vele lagen die het verhaal kent komen op het eind op een schitterdende manier samen.

De karakters van Oxen en Franck zijn erg sympatiek maar je komt nog niet alles van ze te weten. Oxen krijgt wel wat meer gestalte maar niet veel. Waarschijnlijk wordt dat verder neergezet in de volgende boeken.

De spanningsbogen zijn erg hoog opgelopen in dit boek, en soms was het zo gruwelijk en gedetailleerd dat ik even moest slikken en bijkomen, al ben ik een ervaren thriller lezer. Maar juist dit gruwelijke maakt het boek rete spannend en van mij mag op papier alles.

Ook krijg je genoeg achtergrond informatie en soms best wel uitgebreid, maar ook dit past goed in de strekking van het verhaal en heeft me geen seconde gestoord of verveeld.

Als je de epiloog van het verhaal leest wordt je nog meer duidelijk en moest ik helemaal even ademhalen… Maar natuurlijk verklap ik hier niets over.

Het plot van dit boek zie je wel aankomen, maar als je dan leest waarom en waarvoor blijft je verbijsterd achter, ik in ieder geval wel.

Dit boek staat garant voor aardig wat uurtjes leesplezier. Wederom een boek waarvan ik heb genoten en daarvoor ook vier vette kraaien voor dit boek!

De Hondenmoorden is boek een van vier, voorlopig. Ik ga ze voor Trillerlezers! alle vier lezen en recenseren, dus houdt de blog in de gaten!

 

Dodenstoel van Johan Andersen, Niet voor tere zieltjes *****!

 

Dodenstoel    Johan Andersen *****

De Dodenstoel is het debuut van Johan Andersen.

Korte inhoud:

Hij speelt een dodelijk spel, en geeft niet op…
Ex-commando en veiligheidsadviseur Eugène Hamer treft op de Amsterdamse Apollolaan een gruwelijk tafereel aan. Een man hangt aan een touw in de woonkamer, zijn keel doorgesneden. Zijn vrouw ligt dood op bed en in een kledingkast schuilt een jongen die getuige is geweest van deze slachting.

De moordenaar daagt de politie in een brief uit hem op te sporen. Hij verwijst naar een website waarop een elektrische stoel te zien is met daaronder de boodschap: Pas als mijn wraak compleet is, stop ik met moorden…
Samen met Neli Panka, inspecteur bij de afdeling Zware Criminaliteit en gespecialiseerd in de psychologie van seriemoordenaars, opent Hamer de jacht. Het brengt ze op het spoor van een omvangrijk netwerk van drugssmokkel en mensenhandel, die zijn oorsprong blijkt te vinden in voormalig Joegoslavië en de val van Srebrenica..

Mijn mening:

Jee wat een debuut heeft Johan Andersen geschreven zeg! Met een diepe zucht heb ik net het boek dischtgeslagen. Jammer dat hij uit is!

Van deze auteur wil ik beslist meer lezen!

“Pas als mijn wraak compleet is, stop ik met moorden”

Dit staat er op de voorkant van het het boek, samen met een elektrische stoel. Dat boek moet ik lezen dacht ik gelijk. Helemaal mijn ding.

En dat was het!

“Een grote wond onder zijn kin gaf aan dat zijn keel doorgesneden was. Zijn ontblote bovenlichaam vertoonde messteken en sneden, nauwelijks zichtbaar als bleke lijnen in zijn huid.

Hij had zijn pyama broek nog aan, doorweekt met bloed.”

Dodenstoel is niet voor tere zieltjes. Het is heel erg gedailleert en filmisch geschreven. Op een zeker moment had ik het idee dat ik naar een aflevering van Criminal Minds / Dan Brown zat te kijken/lezen. Wauw, nogmaals wat een debuut!

De hoofdpersonen Hamer, een ‘adviseur’ van Defensie en Neli, de Inspecteur die de leiding over de zaak heeft, komen zo goed uit de verf dat je ze echt leert kennen. Karakters worden echter in een hoog tempo opegevoerd en dat blijft zo gedurende het boek. Maar het is alles behalve storend omdat dit nu eenmaal bij het verhaal hoort en past. Alle karakters hebben hun eigen plek en hun eigen ding.

Niets is wat het lijkt en alles is anders.

Andersen heeft een knap staaltje werk geleverd en Dodenstoel is van een hoge kwaliteit.

De schrijfstijl is explisiet. Moorden worden duidelijk en zonder er doekjes om te winden, vertelt. Ik hou ervan!

Elk hoofdstuk eindigt met een reeks nummers, wat ze betekenen wordt pas op het eind duidelijk. Ik heb zelf Google erbijgehaald om te zien of deze reeks nummers een speciale betekenis had…

Ik heb een klein foutje ontdekt. Op de ene bladzijde lezen de krant op de ipad en op de andere bladzijde gooien ze de krant naar elkaar toe. Klein slordigheidje, maar dat is vergeven. Ik heb het een paar keer terug gelzen of ik het misschien verkeerd gelezen had, maar dat is niet zo.

De moordenaar schrijft brieven aan Neli.  Ze zijn in de trant van Jack the Ripper, met dezefde aanhef. Neli kan het weten want zij is bijna echte profiler.

“Wee hem die valsheid geruigd tegen zijn broeder!”

Ook laat de moordenaar briefjes achter met bijbelse teksten. Wat heeft dat te betekeken? Als je het verhaal leest wordt het je langzaam duidelijk.

Al had ik best snel in de gaten wie de dader was, stoorde mij dat helemaal niet omdat je toch elke keer weer op een verkeerd been wordt gezet. Is het hem, of toch niet?

In dit boek is de psycholgie volop aanwezig. Als je de ne bladzijde leest wil je weten wat erop de volgende staat. Elk hoofdstuk eindtigt met een cliffhanger, en je moet gewoon doorlezen, een echte pageturner.

Met een diepe zucht heb ik dit boek dichtgeslagen, jammerrrr!!  Ik heb dan ook een verzoek aan de auteur om nog een deel te schrijven met Neli en Hamer in de hoofdrol. Wat een stel!

Zeker personages om nog verder uit te bouwen en een serie om heen te willen bouwen.

Maar ja, meer dan een verzoek kunnen we nit indienen he?

Wil je echt een boek lezen dat je de eerste uurtjes niet meer weglegt lees dan dit boek Dodenstoel!

 

Van mij ***** 5 vette sterren!!

 

 

 

 

 

 

 

Het Dossier – Anya Niewierra ***** Een favoriet van mij, Supertip!

 

 

Het Dossier –  Anya Niewerra     5 sterren

Anya Niewerra (1964) is algemeen directeur van de VVV Zuid-Limburg en bestuurslid van de   Europese organisatie Necstour. Ze debuteerde in 2013 met de thriller Vrij Uitzicht en werd genomineerd voor de Debutantenprijs, de  Schaduwprijs en voor de Beste Thriller.

Korte inhoud:

Josta Bresse wordt slachtoffer van orgaanroof, haar nier wordt gestolen. Ze heeft  geen idee waarom. Ze doet aangifte en de recherche stuit op haar DDR verleden. Haar duistere DDR verleden…

Josta keert terug naar Oost Berlijn, waar ze vroeger, voor de val van de Muur, deel uitmaakte van de kunstversalsersgroep de Koningstein Gruppe.  Ze werkte in opdracht van het Stasiregime en werd later afgevoerd naar de gevangenis Hohoenschonhausen.

De reden was Het Dossier. 25 jaar later is dit nog steeds de reden waarom Josta wordt opgejaagd als een wild dier.

Recensie:

Dit boek stond hoog op mijn verlanglijstje om te lezen. Ik kreeg het aangeraden na het lezen van Ster van het Noorden van D.B. John.

Mede daarom wilde ik – later in het jaar – toch nog dit boek recenseren en jullie dit superspannende en intrigerende verhaal niet onthouden.

Het boek is grotendeels geschreven in de “ik” vorm. Even schrok ik hiervan, omdat ik hier niet echt van houd, maar Josta Bresse zat al snel in mijn hart en vergat ik dat het in de “ik” vorm was geschreven.

Josta is Duitse van geboorte en is opgegroeid in de DDR. Ze heeft een verschrikkelijke jeugd gehad en is opgegroeid in eenzaamheid. Ze had talenten en werd hierdoor door de Stasi in de gaten gehouden. Ze moest haar talenten ontwikkelen en muntte uit in schilderen. Al snel werkte ze als meestervervastser voor de Koningstein Gruppe. De groep vervalste meesterwerken van beroemde schilders zoals bijvoorbeeld Paul Klee. Daar is een dossier van bijgehouden.

Later werd ze gevangen gehouden in Hohenschonhausen, een Stasi gevangenis. Josta werd gemarteld en degelijks verkracht door haar ondervrager. Dit met als reden om er achter te komen waar Het Dossier is gebleven, en wat er mee is gebeurd.

Josta komt er al snel achter dat er mensen achterhaar aanzitten en roept de hulp in van Tom Adler, journalist.

“ De personen die in Hohenschonhausen binnen kwamen hadden in principe maar drie uitgangen. De gevangenis, de dood of Ausburgerung, wat betekende dat je aan het Westen werd verkocht en je familie of vrienden nooit meer terug zag”

Dit geeft een beetje aan wat Hohenschonhausen voor gevangenis was.

Het verhaal van Josta is erg heftig, en soms moest ik even stoppen met lezen om na de tenken over wat ik net gelezen had. Schokkend! Zolang is het Stasi bewind nog niet geleden tenslotte.

Je kan jezelf goed met Josta iditenfiseren en sluit haar dan ook in je hart, wat ze ook gedaan heeft.

In cursief wordt er nog een verhaal geschreven en wat later in het boek kom je er pas achter wie dit vertelt. Het verhaal van deze persoon is stuitend en tragisch tegelijk. Op een verwrongen manier kan je nog begrip voor hem opbrengen ook.

Ook het karakter Tom Adler wordt goed uitgewerkt, en je zit echt in het leven van Josta en Tom.

Soms heb ik wat feiten gegoogeld om wat meer achtergrond informatie te krijgen. Dat gaf het verhaal nog meer diepgang.

Langzaam maar zeker wordt het Josta duidelijk wat er aan de hand is en komen alle draadjes op een sublime manier samen. De puzzelstukje vallen naadloos in elkaar. Je stevent af op een verbijsterend plot.

Dit boek is met stip het op twee na beste boek wat ik gelezen heb dit jaar! Het Dossier moet je echt lezen. Een razendsterke thriller waarvan je ook nog wat opsteekt over de DDR.

Na het weekend…

We hebben een heerlijk weekend gehad. wel erg druk, maar zoo gezellig. Gisteren gingen we ‘even’ op en neer naar Assen naar mijn schoonouders. Heel leuk allemaal maar zo’n enorme rit hakt er natuurlijk heel erg in. Vandaag lig ik dan ook op bed, net als de komende 2 dagen. Door de rit is mijn rug een beetje erg pijnlijk en moet ik deze 3 dagen echt even rust houden voordat we donderdag op vakantie gaan.

Gisteren had mijn schoonpa ook aan de hondjes gedacht en ze kregen deze heerlijke kluif. Truffel en Budha hadden hem zo op, maar de kleine heeft de hele middag, en nu nog, heelijk liggen genieten van een heerlijke kluif. Lief dat pa eraan dacht.

Morgen en overmorgen staan in het teken van de caravan inpakken. Ik heb met hulp Greet de kleding al ingepakt en morgen met hulp Ingrid doen we de rest. Sieraden, make-up en dat soort geneuzel, en dan kan zij haar gang gaan met de caravan inpakken. Het is zo heerlijk al die voorpret. We genieten al volop. De laatste boodschappen zijn gedaan, en zo maken we ons langzaam klaar voor de vakantie.

Weekend

We hebben een druk weekend voor de boeg. Gezellig!

Vanmiddag komt Ineke, een goede vriendin van ons. Haar hond Ayla is vorige week overleden en dus komt ze lekker hondjes knuffelen. Ze heeft ook nog geen kennis gemaakt met Duvel, en daar kijkt ze heel erg naar uit. Ze blijft lekker eten, en als het weer een beetje opklaart dan kunnen we vanmiddag lekker de tuin in.

Morgen viert mijn schoonvader zijn verjaardag, dus rijden we op en neer naar Assen. Een eindje tuffen, maar ik ben in een goed boek bezig dus dat komt wel goed. Ik hoop dat we lekker in de tuin kunnen zitten. Pa is eigenlijk pas donderdag jarig maar dan gaan we op vakantie,, vandaar een weekeinde eerder. Mijn schoonzus, zwager en neefjes komen ook, dus we maken er een gezellige dag van.

Voor mij is het erg zwaar zo’n dag op en neer en de hele dag moeten zitten, dus maandag doen we rustig aan, al moet ik wek even naar de tandarts ’s ochtends. Nog een paar dagen dan gaan we met vakantie, heerijk. Ik kan jullie niet vertellen hoe zo’n zin ik daarin heb. Ik heb dit jaar geen telefoondienst omdat ik inmiddels een collega erbij heb, en hoef met dus niet bezig te houden met BMA. Lijkt me ook wel eens lekker. Al 10 jaar werk ik door in mijn vakanties en nu lekker niet. Dat wordt echt genieten..

Met Duvel gaat het echt heel goed. Voor hem is dit ook weer een socialisatie moment en wennen aan een lange autorit. Hij is wel een beetje wagenziek, dus hij krijgt wel een pilletje. Daarmee gaat het hartstikke goed! Ik ben zo trots op mijn kanjer. Gisterenavond kwam hij uit zichzelf bij mij op bed liggen, netjes naast mijn benen, waar ik hem ook wil hebben als hij wat groter is. De druk en warmte van zijn lijf, scheelt enorm bij de pijn in mijn benen. Nu heeft Truffel deze taak nog. Die vervult hij met plezier ;-).

Hebben jullie wel eens gezien wat een hulphond eigenlijk allemaal kan doen voor je? Hier onder een filmpje van een van onze cursisten met haar hulphond.

 

Dit is een voorbeeld van kinderen, maar wij helpen mensen met een beperking in de breedste zin van het woord. Dus PTSS, autisme, ADL, Psychiatrie.

Lieve volgers, ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend!

 

De Tattooverzamelaar *** Ik had beter verwacht

Voor Thrilerlezers! op FB heb ik dit boek gelezen

 

Alison Belsham begon aanvankelijk te schrijven met de ambitie een scenarioschrijver te worden – en werd in 2000 geprezen voor haar visuele verhalen in de Orange Prize for Screenwriting. In 2001 was ze genomineerd in een BBC Drama Writer-competitie. In 2016 presenteeerde ze op het Pitch Perfect-evenement van het Bloody Scotland Crime Writing Festival haar eerste misdaadboek, De tattooverzamelaar, en werd uitgeroepen tot winnaar

Marni is tattoeeerder en werkt op een conventie in Brighton. In haar pauze gaat ze in het stadje een kop koffie halen en bij het weggooien van haar beker in een container vindt ze een toegetakeld lijk. Anoniem belt ze de politie.

Francis Sullivan, net gepromoveerd tot inspecteur heeft dringend haar expertise nodig. Samen gaan ze op jacht naar de moordenaar.

“ Een, twee, die tattoo neem ik mee

Drie, vier, gevild als een dier

Vijf, zes, mijn lievelingsmes

Zeven, acht, denk niet dat ik wacht.”

 

De proloog begint bloederig en veelbelovend. Je zit gelijk in het verhaal.

Het wordt vertelt vanuit meerdere perspectieven, maar Marni is de hoofdpersoon.

Er worden lichamen gevonden, verminkt. Tattoos worden zorgvuldig gevild van de lichamen, en een hoofd ontbreekt.

Marni leert Francis, -voor haar Frank- kennen als hij haar anonieme telefoontje natrekt. Marni wil eigenijk niets met de politie te maken hebben maar hun band ontwikkelt zich snel en als getuige-expert is ze onmisbaar in deze zaak.

Francis is net geproveert tot inspecteur, en zijn team doet er alles aan om hem te laten falen. Francis is niet de typische inspecteur die we gewend zijn uit andere thrillers. Hij is gelovig, drinkt zelden en rookt en vloekt niet.

Zijn rechterhand, Rory, werkt niet mee en doet achter zijn rug om een paar akelige dingen.

Ook de moordenaar doet zijn verhaal. Dit is in cursief gedrukt, en langzaam komen we achter de motieven van deze wrede dader.

“ Het lichaam ligt in de branding, gezicht naar beneden. De bloederige stompvan de nek leek zwart in het in het zwakke schijnsel van de brigadier”

Dit is een beetje de toon van het boek, en dat zorgt ervoor dat de vaart er zo nu en dan lekker inzit. Toch kabbelt het grootste deel van het boek een beetje voort en het politie werk rammelt aan alle kanten. Komt dit door de onervaren Francis of zijn er andere dingen aan de hand?

De karakters ontwikkelen zich naarmate het verhaal vordert en ik had ze nog wat beter willen leren kennen en de andere personages wat duidelijker uitgewerkt willen zien. Dat is jammer en daardoor is het boek voor mij niet helemaal af.

Het blijft lang onduidelijk waarom de dader de dingen doet, die die doet. Als je dan eenmaal weet wat er achter zit is het ook gelijk duidelijk en een tikje voorspelbaar.

Het is zeker een goed debuut van Alison Belsham en ik kijk uit naar een nieuw boek van haar. Francis Sullivan heeft zeker potentie om zich verder te profileren en misschien in een nieuw verhaal terug te komen.  We zullen het zien…